Հայ ժողովուրդն ունի մի հին խոսք․ «Հարևանի տունն է վառվում, կրակը քո տանն էլ կարող է հասնել»։ Այսօր շատերը գուցե մտածեն, թե Գագիկ Ծառուկյանի շուրջ կատարվողը իրենց չի վերաբերում։ Ոմանք նույնիսկ կարող են ուրախանալ՝ ասելով․ «Թող իրենով զբաղվեն»։ Բայց պետության մեջ ամենավտանգավոր պահը հենց այն է, երբ մարդիկ սկսում են ապօրինությունը գնահատել ոչ թե ըստ նրա էության, այլ ըստ այն բանի, թե ում է այն հասել։ Այդ պահին արդարությունը դադարում է լինել արժեք և վերածվում է քաղաքական ճաշակի։
Հայկական մեկ այլ խոսք կա․ «Գայլը մեկ անգամ գառի համը առնի, մի ամբողջ հոտից էլ չի կշտանա»։ Իշխանությունն էլ է այդպիսին։ Եթե այսօր առանց լուրջ հասարակական դիմադրության հնարավոր լինի քրեական գործիքներն օգտագործել քաղաքական հակառակորդի դեմ, վաղը նույն մեթոդը կկիրառվի մյուսի նկատմամբ, հետո՝ երրորդի։ Այդ ժամանակ արդեն կարևոր չի լինի՝ ընդդիմադիր ես, գործարար, լրագրող, թե հասարակ քաղաքացի։ Կարևոր կլինի միայն մեկ բան՝ իշխանությանը հաճո՞ ես, թե՞ ոչ։
Մեր պատմությունը բազմիցս ցույց է տվել, որ երբ օրենքը սկսում է ծառայել ոչ թե պետությանը, այլ օրվա իշխանությանը, վերջում պարտվում են բոլորը։ Այսօր կարող են թիրախում լինել Ծառուկյանը կամ մեկ ուրիշ ընդդիմադիր, վաղը՝ ցանկացած մարդ, ով կհամարձակվի այլ կարծիք ունենալ։ Դրա վկայությունն է օրերս ձերբակալված հողագործի դեպքը, որը պարզապես հանդիմանել էր ՔՊ-ական մի քարոզչի։
Այս պատմության մեջ ամենակարևոր հարցը Ծառուկյանի անձը չէ։ Հարցն այն է, թե Հայաստանը լինելու՞ է օրենքի երկիր, թե՞ մարդկանց ընտրովի պատժելու երկիր։ Եթե այսօր հասարակությունը չպաշտպանի արդար դատավարության, օրենքի հավասար կիրառման և քաղաքական մրցակցության սկզբունքները, վաղը պաշտպանելու ոչինչ չի մնա։ Այսօր թիրախում Ծառուկյանն է, վաղը՝ ցանկացած ընդդիմադիր, իսկ մյուս օրը՝ ցանկացած հայ, որի կարծիքը դուր չի գա իշխանությանը։
