Նիկոլ Փաշինյանը որոշել է «ամուսնանալ» Եվրոպայի հետ, բայց այդ հարսանիքի բոլոր ծախսերը վճարում է հայ ժողովուրդը։ Մինչ իշխանությունը Բրյուսելում խոսում է նոր գործընկերությունների, աշխարհաքաղաքական ընտրությունների և «պատմական շրջադարձերի» մասին, Հայաստանի գյուղացին կանգնած է իր փչացող բերքի առաջ։ Ռուսաստանում փակվում են հայկական արտադրանքի շուկաները, արտահանումը կանգ է առնում, ներքին շուկան չի կարող կլանել այդ ծավալները, իսկ կառավարությունը շարունակում է ձևացնել, թե ամեն ինչ վերահսկողության տակ է։ Երեկ արդեն գյուղացիները փակեցին Երևան–Երասխ ավտոճանապարհը՝ պահանջելով լուծել լոլիկի մթերման խնդիրը։ Սա առաջին զանգը չէ, այլ այն քաղաքականության բնական հետևանքը, որի մասին տարիներ շարունակ զգուշացվում էր։
Իշխանությունը փորձեց համոզել հասարակությանը, թե կարելի է առանց հետևանքների փչացնել հարաբերությունները Հայաստանի ամենախոշոր տնտեսական գործընկերոջ հետ։ Կարելի է քաղաքական հայտարարություններ անել, աշխարհաքաղաքական խաղեր խաղալ, իսկ տնտեսությունը somehow ինքն իրեն կհարմարվի։ Բայց տնտեսությունը քարոզչությամբ չի աշխատում։ Երբ երկրի հիմնական արտահանման շուկայի դուռը փակվում է, դրա գինը չի վճարում վարչապետը։ Այն վճարում է գյուղացին, որի լոլիկը չի վաճառվում, այգեգործը, որի ծիրանը մնում է պահեստում, ջերմոցատերը, որի ամբողջ տարվա աշխատանքը մի քանի օրում կարող է վերածվել զրոյի։
Սա է Փաշինյանի քաղաքականության իրական գինը։ Եվրոպայի հետ լուսանկարներն ու ձեռքսեղմումները գեղեցիկ են երևում հեռուստաէկրանին, բայց գյուղացու համար դրանք եկամուտ չեն դառնում։ Նա այսօր փող չի ուզում Բրյուսելի խոստումներից, նա ուզում է վաճառել իր բերքը։ Եթե իշխանությունը որոշել է փոխել երկրի արտաքին քաղաքական ուղղությունը, ապա պարտավոր էր նախ ապահովել նոր շուկաներ, նոր տնտեսական հնարավորություններ և միայն հետո գնալ այդ ճանապարհով։ Հակառակ դեպքում ստացվում է, որ Փաշինյանը Եվրոպայի հետ «հարսանիք» է կազմակերպել, բայց խնջույքի հաշիվը տվել է վճարելու հայ գյուղացուն։
