Ազատ Ադամյանը գրում է․
Աշխարհում պայքարի բնույթն ի սկզբանե նույնն է եղել, ձևերն են փոխվել:
Պայքարն անաստված, անկրոն և անհոգի մարդկանց և Աստծու գոյությանը հավատացող, հոգի ունեցող մարդկանց մեջ է:
Ֆրագմենտացված աշխարհի համախոհների շրջանակներն այս գաղափարական հենքի վրա է մեծանում, հավաքական Արևմուտքի թուլության պատճառն Աստծո գոյությանը չհավատալն է և կրոնը ծաղրելը:
Պուտինը չի կռվում Ուկրաինայից տարածք գրավելու համար, կռվում է, որպեսզի իր մեջ Աստծված ունեցողի հոգուց բխող Սահմանադրություն ունենա, ոչ թե «բանականություն դրոշակակիրների»,«լուսավորության դարի», բայց իրականում տգետների և խավարի դարի մի քանի անաստվածի պատկերացրած սահմանադրությանը ծառայի: Սա արժեքային և մշակութային պայքար է:
Ընկերներիցս մեկը երբևէ գրված լավագույն վեպից՝ Դոստոևսկու «Կարամազով եղբայրներից», մի տող էր ցիտել՝ «Եթե Աստված չկա, ուրեմն ամեն ինչ կարելի է»:
Աստված չունեցողին ի՞նչն է խանգարելու մանկապղծություն անել կամ մանկապղծությունն արդարացնել:
