Հայաստանում քաղաքական գործիչները կարող են ժամերով խոսել աշխարհաքաղաքականության, խաղաղության, պատերազմի, արտաքին քաղաքական վեկտորների ու պետության ապագայի մասին։ Բայց կա մի իրականություն, որի առաջ այդ բոլոր բարձրագոչ ելույթները հաճախ կորցնում են իրենց նշանակությունը։ Դա դեղատան վաճառասեղանի առաջ կանգնած թոշակառուն է, որը հաշվում է իր վերջին դրամները՝ հասկանալու համար՝ գնի՞ բժշկի նշանակած բոլոր դեղերը, թե՞ դրանցից մի քանիսից հրաժարվի։
Այս մարդու համար քաղաքականությունը ոչ թե հեռուստատեսային բանավեճ է, այլ իր գրպանից ամեն ամիս դուրս եկող գումարը։
Եվ հենց այս իրականությանն է առնչվում Նարեկ Կարապետյանի՝ դեղերի գների նվազեցմանն ուղղված օրենսդրական առաջարկը։
Նախաձեռնության տրամաբանությունը պարզ է. Եվրամիությունում արդեն հաստատված դեղերի գրանցման գործընթացը Հայաստանում դարձնել արագ և մատչելի՝ նախատեսելով յոթօրյա ժամկետ և 50 հազար դրամ պետական տուրք։ Հեղինակների ակնկալիքն այն է, որ շուկա մուտք գործելու խոչընդոտների նվազեցումը կմեծացնի մրցակցությունը և հնարավորություն կտա դեղերի գները նվազեցնել շուրջ 20 տոկոսով։
Քաղաքականությունը պետք է վերադառնա իր իրական նշանակությանը՝ ծառայել մարդու ամենօրյա խնդիրների լուծմանը։
Հայաստանյան ընդդիմադիր դաշտի ամենամեծ խնդիրներից մեկը տարիներ շարունակ եղել է այն, որ իշխանության քննադատությունը հաճախ չի ուղեկցվել հանրությանը տեսանելի, առարկայական այլընտրանքներով։ Քաղաքացին լսել է, թե ինչու է իշխանությունը վատ աշխատում, բայց միշտ չէ, որ ստացել է այն հարցի պատասխանը, թե կոնկրետ ինչ պետք է անել այլ կերպ։
Նարեկ Կարապետյանի նախաձեռնությունը կարևոր է հենց այս տեսանկյունից։ Այն քաղաքական քննարկման սեղանին դնում է կոնկրետ խնդիր և դրա լուծման առաջարկվող մեխանիզմը։
Ընդդիմությունը պարտավոր չէ սպասել, մինչև իշխանության գա, որպեսզի սկսի օգտակար լինել հասարակությանը։ Հակառակը՝ իշխանության հավակնող քաղաքական ուժի պատրաստվածությունը պետք է երևա նաև այն ժամանակ, երբ նա իշխանություն չունի։
Կարելի է ամեն օր հայտարարել, որ Հայաստանում սոցիալական վիճակը ծանր է։ Բայց շատ ավելի առարկայական քաղաքական աշխատանք է, երբ այդ պնդմանը հաջորդում է հարցը՝ ինչո՞ւ Հայաստանում որոշ դեղամիջոցներ ավելի թանկ են, քան հարևան երկրներում, ի՞նչ վարչարարական խոչընդոտներ կան, և ինչպե՞ս կարելի է դրանք վերացնել։
Սա նաև հնարավորություն է հասկանալու՝ որքանով են պետական կառույցները պատրաստ բացատրելու իրենց իսկ սահմանած կանոնների անհրաժեշտությունը։
Եթե որևէ դեղամիջոց արդեն անցել է եվրոպական կարգավորող մարմինների գնահատումը, ինչո՞ւ պետք է Հայաստանում դրա գրանցումը տևի երկար և արժենա անհամաչափ թանկ։ Ի՞նչ լրացուցիչ պաշտպանություն է ապահովում հայկական ընթացակարգը, և արդյո՞ք այդ պաշտպանությունը հնարավոր չէ պահպանել ավելի արագ ու մատչելի համակարգում։
Սրանք հարցեր են, որոնց պետությունը պետք է պատասխանի փաստերով, ոչ թե քաղաքական հակադարձումներով։
Իհարկե, դեղորայքը սովորական ապրանք չէ։ Դրա ներմուծման ազատականացումը չի կարող նշանակել որակի վերահսկողության վերացում։ Բայց անվտանգության ապահովումը և վարչարարական բարդությունները նույն բանը չեն։ Լավ կառավարման խնդիրն է պահպանել առաջինը՝ հնարավորինս կրճատելով երկրորդը։
Այս առաջարկը նաև լավ առիթ է հասկանալու գործող իշխանության իրական նպատակները։ Հենց այստեղ է իշխանության քաղաքական հասունության ստուգումը։
Քաղաքացիների խնդիրների լուծման հարցում իշխանությունը չունի ընդդիմությունից եկող առաջարկներն անտեսելու արտոնություն։ Եթե նախաձեռնությունը մասնագիտական քննություն անցնի և հաստատվի դրա կենսունակությունը, ապա իշխանության տրամաբանական քայլը դրա ընդունումն է, անհրաժեշտության դեպքում՝ կատարելագործումը։
Ի վերջո, քաղաքականության մեջ ամենահեշտ գործը մրցակցին քննադատելն է։ Ավելի բարդ է առաջարկել մի որոշում, որի արդյունքը քաղաքացին կարող է չափել ոչ թե ծափահարություններով, այլ իր դրամապանակում մնացած գումարով։
Դեղերի գների հարցում հենց այդպիսի չափելի արդյունքի հնարավորություն է ներկայացվել։
Եվ այս նախաձեռնության իրական արժեքը կլինի ոչ թե այն, թե որքան քաղաքական միավոր կհավաքի Նարեկ Կարապետյանը կամ Ուժեղ Հայաստանը, այլ այն, թե արդյոք դրանից հետո Հայաստանում գոնե մի ընտանիք կկարողանա ավելի մատչելի գնել իրեն անհրաժեշտ դեղամիջոցները։
Որովհետև պետության արդյունավետությունը, ի վերջո, չափվում է նաև նրանով, թե որքան հասանելի է առողջապահությունը քաղաքացու համար։
