Որևէ մեկի համար այլևս գաղտնիք չէ, որ Հայաստանի երկրորդ նախագահ Ռոբերտ Քոչարյանի շուրջ տեղի ունեցող գործընթացները քաղաքական բնույթ ունեն, իսկ նրա կալանավորումը ակնհայտ քաղաքական հաշվեհարդար է։
Այս թեմային անդրադառնալիս մենք արդեն արձանագրել էինք, որ կատարվողը միայն ներքաղաքական գործընթաց չէ։ Քոչարյանի հետապնդման շուրջ զարգացումները ձեռք են բերել նաև աշխարհաքաղաքական երանգ և դուրս եկել Հայաստանի ներքին քաղաքականության սահմաններից։
Մենք խոսել էինք նաև ռուսական կողմի արձագանքի մասին՝ ընդգծելով, որ Քոչարյանի նկատմամբ իրականացվող գործընթացը պետք է դիտարկել նաև հայ-ռուսական հարաբերությունների լարման ընդհանուր համատեքստում։
Այսօր, սակայն, ի հայտ է գալիս ևս մեկ ուշագրավ հանգամանք․ Քոչարյանի կալանավորումը բացահայտորեն ողջունվում և շահարկվում է ադրբեջանական շրջանակներում։ Ավելին՝ այնտեղից արդեն հնչում են հայտարարություններ, որոնցում Հայաստանի երկրորդ նախագահի նկատմամբ քրեական հետապնդումը կապվում է Բաքվի քաղաքական պահանջների հետ։
Քոչարյանի կալանավորումից անմիջապես հետո ադրբեջանցի դիվանագետ, Վրաստանում Ադրբեջանի նախկին դեսպան Նամիկ Ալիևը հայտարարել է, որ Ռոբերտ Քոչարյանի՝ Բաքու արտահանձնումը պետք է դառնա հայ ժողովրդի նկատմամբ «կոլեկտիվ պատասխանատվությունը» վերացնելու նախապայման։
Այս հայտարարությունը չափազանց խոսուն է։
Ստացվում է՝ այն պահին, երբ Հայաստանում Քոչարյանի նկատմամբ քրեական հետապնդումը ներկայացվում է իբրև ապօրինի գույքի վերաբերյալ զուտ իրավական գործընթաց, Ադրբեջանում արդեն քննարկում են հաջորդ քայլը՝ Հայաստանի նախկին նախագահին Բաքվին հանձնելու հնարավորությունը։
Եվ հենց այստեղ է, որ գործընթացը ստանում է բոլորովին այլ քաղաքական իմաստ։
Եթե Հայաստանի ներսում սկսված քրեական հետապնդումը Բաքվում ընկալվում է որպես հնարավորություն՝ հասնելու Ռոբերտ Քոչարյանի արտահանձնմանը և նրա նկատմամբ արդեն ադրբեջանական «արդարադատություն» իրականացնելու հեռանկարին, ապա հարց է առաջանում՝ ո՞ւմ քաղաքական շահերին է իրականում ծառայում այս գործընթացը։
Պատահական չէ նաև հենց Քոչարյանի անձի նկատմամբ Բաքվի նման վերաբերմունքը։ Ադրբեջանի համար նա պարզապես Հայաստանի նախկին նախագահ չէ։ Նա Արցախի ազատագրական պայքարի առանցքային քաղաքական դեմքերից է, պատերազմի և հետագա բանակցային շրջանի այն գործիչներից մեկը, որի անունը Բաքվում տասնամյակներ շարունակ կապել են հայկական հաղթանակի հետ։
Հետևաբար այսօր արդեն հնարավոր չէ Քոչարյանի նկատմամբ կատարվողը դիտարկել միայն «ապօրինի գույքի» վերաբերյալ քրեական գործի նեղ շրջանակում։ Երբ նույն գործընթացի շարունակության մասին Բաքվից հնչում է Հայաստանի նախկին նախագահին Ադրբեջանին հանձնելու պահանջ, քաղաքական ենթատեքստը դառնում է առավել քան ակնհայտ։
Եվ սա է ամենավտանգավոր հարցը․ Հայաստանի ներսում իրականացվող գործընթացը որտե՞ղ է ավարտվում, և որտե՞ղ են սկսվում Ադրբեջանի քաղաքական ցանկությունները։
