Թուրքական կամ թուրքերին վերագրվող այս ասացվածքը մտաբերեցի, երբ լրատվական կայքերում կամ ֆեյսբուքում կարդացի նիկոլական «պողոսների» մեկնաբանությունները Ռոբերտ Քոչարյանի հասցեին: Ընդ որում, կապ չունի, թե ինչ հարցի շրջանակում է շրջանառվում ՀՀ երկրորդ նախագահի անունը: Մեկնաբանություններում, բնականաբար, ամենամեղմ բնորոշումը թուրքի զավակ լինելն է: Անկեղծ ասած, արդեն չեմ կողմնորոշվում՝ թուլեքի նման այդ արարածներին քսի տալը որևէ կենտրոնի՞ց են անում՝ շարունակաբար, թե՞ դրանք գործում են դեռևս երեք-չորս տարի առաջ ստացված հրահանգի համաձայն: Որովհետև մեկնաբանություններում որևէ փոփոխություն չի զգացվում, իսկ դրանց հեղինակների գրագիտության մասին խոսելն անգամ ավելորդ է:
Ի՞նչն է այստեղ զարմանալին: Զարմանալին այն է, որ այդ զառանցանքը շարունակվում է՝ 2020 թվականի պատերազմում «գերագույն գլխավոր» Նիկոլի հրամանատարությամբ մեր պարտության ֆոնին:
Չմոռանանք, որ այդ հրամանատար կոչվածին պարտության մատնած թուրք Իլհամը իր գլխավոր հակառակորդ է համարում ոչ թե Նիկոլին, այլ հենց Ռոբերտ Քոչարյանին: Բնականաբար, Սերժ Սարգսյանի հետ մեկտեղ: Բայց այդ երևույթին հասու չեն Նիկոլի կողմից զոմբիացված «մեկնաբանների» ուղեղները: Որովհետև եթե հասու լինեին, ապա Իլհամի այդ հայտարարության լույսի ներքո կփոխեին ձայնապնակը (հուսով եմ, որ հասկանում են արտահայտության իմաստը՝ եթե, իհարկե, ընթերցում են իմ հոդվածները): Որովհետև չի կարող թուրք լինել այն հայը, որ Արցախում ղեկավարելով հայրենասեր հայերի պատերազմը, խեղճացրել է թուրքին: Բայց թուրքից հազար գլուխ ավելի բեթար է այն հայը, որ թուրքին պարտվելը բավարար չէ, պատերազմից հետո էլ է խեղճանում թուրքի առաջ՝ ինչ է, թե պահպանի իր իշխանությունը:
Ամբողջական հոդվածը կարող եք կարդալ «Հրապարակ օրաթերթ»-ում
