Ով է տալիս կրակելու հրամանը. առեղծվածային սպանության մասին

crop-100187-4e183534979f6-strelba1Դեկտեմբերի 28-ին գլխին ստացած հրազենային կրակոցից սպանվեց Հանրային հեռուստառադիոընկերության խորհրդի նախագահ Տիգրան Նաղդալյանը:

Դուրս գալով ծնողների բնակարանից ժամը 18 անց 50-ին` Տ. Նաղդալյանը դիմահար կրակոցից վիրավորվեց: Երկու ժամ անց նա մահացավ հիվանդանոցում:

Տիգրանի եղբայր Սամվելը պատմում է, որ դեպքից 20-25 րոպե առաջ, երբ աշխատանքից տուն էր վերադառնում, շքամուտքում տեսել է մի անծանոթի: Վերջինս գլխարկով էր, եւ դեմքը թաքցնելով` արագ դուրս էր եկել շքամուտքից: Սա միակ վկայությունն է սպանության առնչությամբ: Եւ, ամենայն հավանականությամբ, այդպես էլ կմնա միակը:

Մաշտոցի պողոտայի փակ շուկայի մերձակայքում, Շիրակ հյուրանոցի դիմաց մշտապես կանգնող տաքսու մեր հանդիպած 22 վարորդներից եւ ոչ մեկը դեկտեմբերի 28-ի այդ ժամերին միայնակ տղամարդ ուղեւոր չի ունեցել, վազող կամ արագ հեռացող մարդ չի նկատել:

Զաքյան փողոցի մերձակայքում գտնվող սրճարանների մատուցողուհիները այդպես էլ ոչ մի օգտակար ինֆորմացիա չհաղորդեցին: Դեպքի մասին նրանք իմացել են տուն գնալուց հետո կամ հաջորդ օրը: Այդ փողոցում եւ նրան հարող շենքերում ապրող երիտասարդները, որոնց հետ զրուցեցինք, նույնպես ոչինչ չհայտնեցին:

Ցուրտ ու մառախլապատ եղանակի պատճառով այդ ժամերին գրեթե ոչ մեկը դրսում չի եղել: Կառչելու ոչ մի կետ, ոչ մի տեղեկություն, որ թույլ կտար այդ ուղղությամբ շարժվել, առայժմ չկա:

Ո՞վ է տարիներ շարունակ իրականացնում նման սպանություններ Հայաստանում, ո՞վ է ուղղորդում, տալիս հրամաններ: Նշենք, թե ում ձեռքին կա զենք.

Պաշտպանության, Ներքին գործերի, Ազգային անվտանգության նախարարությունների աշխատակիցներ, պատերազմի մասնակիցներ, վարձու մարդասպաններ: Վարձու մարդասպանները կարող են լինել այս կառույցներից որեւէ մեկի ներկայացուցիչները, կարող են նաեւ հրավիրված լինել դրսից, ասենք, օրինակ` Ռուսաստանից կամ որեւէ այլ երկրից: Հիշենք, որ Ռուսաստանում գործող հանցավոր խմբերի մեջ մեծ թվով հայեր կան:

Եթե վերլուծենք աղմկահարույց այն սպանությունները, որոնց մասով ընթացել են դատավարություններ, կտեսնենք, որ գրեթե բոլոր դեպքերում հիմնական դերակատարները վերոնշյալ կառույցներից մեկի կամ խմբերի ներկայացուցիչներն են եղել:

Իրավապահներն, ինչպես միշտ, շտապ գործողություններ ձեռնարկեցին: Մեր տեղեկություններով բերման են ենթարկվել տասնյակ մարդիկ, մի քանիսը` ձերբակալվել, կատարվել են խուզարկություններ, հայտնաբերվել է ապօրինի զենք:

Այդ ձեռնարկումների մասին տեղեկատվությունը վերլուծելիս կարելի է համոզված ասել, որ գործողությունները իրավապահները կարող էին անել նաեւ մինչեւ Տ.Նաղդալյանի սպանությունը:

Աղմկահարույց մյուս սպանություններին հաջորդող օրերին էլ իրավապահները գրեթե նույն գործողություններին են դիմել: Նրանք ունեն տեղեկություններ, կասկածելի մարդկանց ցուցակ, գիտեն, թե ում մոտ կա ապօրինի զենք: Սակայն չեն «հայտնաբերում», որովհետեւ ամեն ինչ իր ժամանակն ունի:

Ժամանակը կգա, առիթը կլինի, կանեն այդ գործողությունները: Նրանք պարտավոր են հասարակությանը ցույց տալ, որ իրականացրել են օպերատիվ գործողություններ, որ հետո հաշվետվությունների մեջ գրեն. կատարել են այսինչ գործողությունները, բերման է ենթարկվել կամ ձերբակալվել է այսքան մարդ, հայտնաբերվել է այսքան ապօրինի զենք:

Նման գործողություններն անհրաժեշտություն են ամբողջ համակարգի եւ, ընդհանրապես, իշխանությունների համար: Հայաստանում մեծ քանակությամբ ապօրինի զենք է պտտվում: Իսկ այն, որպես կանոն, մի օր կրակում է:

ՏՆաղդալյանը իշխանական բուրգում էր

Տ. Նաղդալյանը Հայաստանի Հանրային հեռուստառադիոընկերության խորհրդի նախագահն էր: Նրան այդ պաշտոնում 6 տարի ժամկետով նշանակել էր Նախագահ Ռոբերտ Քոչարյանը: Մինչ այդ նա Ազգային հեռուստատեսության գործադիր տնօրենն էր:

Այդ պաշտոնում նշանակվեց 1998 թ.-ին, երբ Ռոբերտ Քոչարյանը վարչապետ էր, եւ առջեւում նախագահական ընտրություններն էին: Տ. Նաղդալյանը Ռ. Քոչարյանի թիմի առանցքային դեմքերից էր, նրա քաղաքականության քարոզչությունն իրականացնողը:

«Նախագահի հինգ ամենավստահելի մարդկանցից մեկն էր»,-այսպես բնութագրեց Տ.Նաղդալյանին Նախագահի մերձավոր պաշտոնյաներից մեկը, որ չցանկացավ հրապարակել իր անունը:

Տիգրանը պրոֆեսիոնալ լրագրող էր: Նրա նախկին գործընկերներներից շատերը, ովքեր չէին ընդունում քաղաքականության մեջ նրա հայտնվելը, աներկբա նշում էին նրա պրոֆեսիոնալիզմը: Նա իր հաղորդումներում բացահայտումներ չէր անում, չէր խոսում պաշտոնյաների չարաշահումների մասին:

Հանգիստ, ինքնավստահ անում էր Ռոբերտ Քոչարյանի քաղաքական գծի քարոզչությունը: Երբեմն նրա թիրախը դառնում էր այս կամ այն ընդդիմադիր գործիչը, որոնց վրա «արձակում» էր իր գտնված արտահայտություններն ու բնորոշումները:

Նրա հեղինակային «Օրակարգ» հաղորդումը գրեթե միշտ ներկայացնում էր նախագահ Քոչարյանի ձեռքբերումները: Շատերին այդ լավատեսական հաղորդումը դուր չէր գալիս: Երբեմն` նույնիսկ Քոչարյանի շրջապատին: Նրանք գտնում էին, որ գալիս է մի պահ, երբ նման հաղորդումները հակառակ ներգործություն են ունենում, դառնում հակաքարոզչություն:

Ոմանք նրան համեմատում են Լ.Տեր-Պետրոսյանի ժամանակ նման ֆունկցիա իրականացնող Ալեքսանդր Իսկանդարյանի հետ: Լ.Տեր-Պետրոսյանի նկատմամբ հասարակության մերժողական վերբերմունքի ձեւավորման հիմնական դերը շատ գործիչներ վերագրում են հենց Իսկանդարյանին եւ նրա «Ժամանակաչափ» կիրակնօրյա հաղորդմանը: Սակայն ընդգծենք, որ պրոֆեսիոնալիզմի տեսանկյունից այս հաղորդումներն անհամեմատելի էին:

Արդեն մի քանի ամիս շրջանառվում էր նաեւ Տ.Նաղդալյանին այլ պաշտոնի տեղափոխելու լուրը: Իբրեւ թե որպես դեսպան պետք է մեկներ այլ երկիր:

Ինքը` Տ. Նաղդալյանը, «Ազատություն» ռադիոկայանին տված հարցազրույցում հերքել էր այդ լուրը: Նրա մտերիմները նույնպես նշում են, որ նման առաջարկ Նաղդալյանը չի ստացել, այլապես անպայման իրենց կասեր այդ մասին:

Ամբողջական նյութը այստեղ

Դիտվել է 181 անգամ
 


Այս թեմայով