Это веши, которые я какой был, я таким и остался. Արա Աբրահամյանի ծիծաղելի հարցազրույցը

արաՄիլիարդատեր Արա Աբրահամյանը, ով նաև ցանկանում է քաղաքականությամբ զբաղվել  «Эхо Москвы» ռադիոկայանին պատմել է, թե ինչպես է ապրել մանուկ հասակում:

«Эхо Москвы»: Այժմ բավականին տարօրինակ է հնչում` մենք ապրում ենք հիվանդանոցում նախադասությունը։ 

Արա Աբրահամյան: Այո´, պատկերացնո՞ւմ եք, այժմ բավականին (да, представляете, сейчас очень довольны), բայց քանի որ հայրս հիվանդանոցի գլխավոր բժիշկ էր, մեզ տվեցին 4-5 մեծ սենյակներ, և մենք այնտեղ էինք ապրում 5 եղբայրներով և քույրիկս՝ առանձին սենյակում: Մենք ապրում էինք հիվանդանոցում: Գիտեք դուք ճիշտ եք. ծնողներս շատ էին ուզում, որ մեզնից մեկը դառնա բժիշկ։ Ես այդքան տաղանդավոր չէի։ Իմ եղբայրները ոսկե մեդալով են ավարտել՝ ողջ Հայաստանը գիտի։ Ոսկե մեդդալով է ավարել նաեւ քույրս. բայց մի քիչ ծանր։ Նրանք հասկանում էին՝ բժիշկ։ Հայերը ընդհանրապես էմոցիոնալ են. իրենց դժվար է բժիշկ լինել։ Հատկպաես հայրս տապառում էր դրանից. շուտ մահացավ, դժբախտ պատահար, շտապ օգնություն, ավարիայի տակ ընկավ։ Ես ողջ ժամանակ շփվում էի հիվանդների և բժիշկների հետ, և այլն: Մարդը բուժվում է, երբ ընկնում է հիվանդանոց, ոչ թե նրա համար, թե ինչ ազգ է( человек лечится, когда поподает в больницу не за то, что какую национальность): Այնտեղ չեն հարցնում, թե ինչ ազգ ես (Его там не спрашивают- какую тебе национальность): Երկրորդ՝ լավ մարդ ես, թե վատ: Նա հիվանդ է (Он больной): Նրան բուժում էին: Ես մեծացել եմ այս հոգով: Եվ այժմ էլ նույն կերպ եմ վերաբերվում:

 


Այս թեմայով